Universal Solar opowiada o rozwoju znaków drogowych i oświetlenia ulicznego zasilanego energią słoneczną

Znaki drogowe odgrywają niezastąpioną rolę we współczesnym ruchu drogowym. Zwłaszcza wraz z ciągłym wzrostem liczby samochodów, znaki drogowe mogą zapewnić niezbędne wskazówki pieszym i kierowcom, umożliwiając im i pojazdom poruszanie się w sposób uporządkowany, zgodnie z przepisami ruchu drogowego. Rola znaków drogowych jest tak ogromna, ale jak się rozwinęła? W 1901 roku Brytyjski Związek Samochodowy (British Auto Union) postawił pierwsze na świecie znaki ostrzegawcze dla samochodów na szczycie wzgórza Badlip w Gloucester. Można to uznać za najwcześniejszy znak drogowy. W 1903 roku brytyjskie władze administracyjne wprowadziły pewne przepisy dotyczące znaków drogowych w „Przepisach samochodowych” (Automobile Regulations), które obejmowały narysowanie na drewnianej desce białego węża o średnicy 457 mm i 18 cali, oznaczającego ograniczenie prędkości; czerwone koło oznaczało zakaz; czerwony trójkąt oznaczał ostrzeżenie. Romby oznaczały skrzyżowania, niebezpieczne zakręty i ostre zakręty. Przepisy te nie zostały jednak zaakceptowane przez wszystkie władze lokalne w Wielkiej Brytanii, dlatego znaki drogowe nie były wówczas jednolite, co często prowadziło do zamieszania. W tym samym roku, dzięki aktywnej promocji Francuskiego Związku Samochodowego, Francja stała się pierwszym krajem na świecie, który wprowadził ujednolicony znak drogowy dla samochodów na terenie całego kraju. Znaki te we Francji są napisane na czarnej drewnianej tablicy białą farbą, aby przypominać kierowcom o zwracaniu uwagi na słowa takie jak „skręć w lewo”. W 1908 roku, na pierwszej międzynarodowej konferencji drogowej w Paryżu, zaproponowano kwestię ujednoliconych znaków drogowych, mając nadzieję na wdrożenie międzynarodowych ujednoliconych znaków drogowych. Spotkanie nie przyniosło jednak porozumienia. 21 grudnia 1934 roku ówczesne chińskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ogłosiło pierwsze w historii Chin przepisy dotyczące zarządzania ruchem lądowym. Wśród nich znaki drogowe obejmują łącznie 27 rodzajów trzech rodzajów znaków: 11 rodzajów znaków zakazu, 10 rodzajów znaków ostrzegawczych i 6 rodzajów znaków kierunkowych. W 1935 roku opublikowano w Stanach Zjednoczonych pierwsze wydanie „Podręcznika urządzeń do sterowania ruchem”, w którym zalecono metody i standardy jednolitej produkcji znaków drogowych w całych Stanach Zjednoczonych. W podręczniku wspomniano nawet o stosowaniu „materiałów luminescencyjnych”. „Produkcja znaków drogowych w celu poprawy warunków bezpieczeństwa ruchu w nocy. Po powstaniu Chińskiej Republiki Ludowej, w 1951 r., Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego mojego kraju ogłosiło Tymczasowe Przepisy Zarządzania Ruchem Miejskim, które obejmowały również znaki drogowe. W tym okresie Ministerstwo Transportu opublikowało również znaki drogowe. W 1955 r. Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego ogłosiło „Przepisy dotyczące ruchu miejskiego”. W 1968 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych ogłosiła Porozumienie o ruchu drogowym oraz znakach i sygnałach drogowych jako podstawę dla krajów do opracowywania znaków drogowych. Od tego czasu znaki drogowe różnych krajów stopniowo ewoluowały w kierunku międzynarodowej jedności pod względem klasyfikacji, koloru, kształtu i wzoru. Dzięki wysiłkom Unii Europejskiej, Organizacji Narodów Zjednoczonych i innych organizacji międzynarodowych, coraz więcej krajów przyłączyło się do zjednoczonego ruchu międzynarodowych znaków i sygnałów ruchu drogowego, starając się podejmować nowe próby ułatwienia ruchu międzynarodowego. W 1972 roku Ministerstwo Łączności i Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego wspólnie ogłosiły przepisy ruchu drogowego, zwiększając liczbę znaków drogowych do 34, w tym 9 znaków wskazujących, 7 znaków ostrzegawczych i 18 znaków zakazu. W 1986 roku Narodowe Biuro Norm zatwierdziło i wydało krajową normę GB5768-86 „Znaki i oznakowania drogowe”. W 1999 roku Narodowe Biuro Jakości i Nadzoru Technicznego zatwierdziło i wydało zrewidowaną normę krajową GB5768-1999 „Znaki i oznakowania drogowe”. W 2009 roku Generalna Administracja Nadzoru Jakości, Inspekcji i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej zatwierdziła i wydała zrewidowaną normę krajową GB5768-2009 „Znaki i oznakowania drogowe”. Norma ta wprowadza nowe przepisy dotyczące znaków drogowych. W 2015 r. Ministerstwo Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast i Wsi mojego kraju zatwierdziło „Specyfikacje dotyczące ustawiania znaków i oznakowań drogowych w miastach” jako normę krajową o numerze GB51038-2015, która weszła w życie 1 grudnia 2015 r. Tkanina wełniana