„Wracam do domu”: Ron Claiborne wraca do Oakland w Kalifornii – zintegrowana lampa uliczna LED zasilana energią słoneczną

I was born in San Francisco, but I lived there for only two days when my parents took me home to Auckland.
Oakland, the city across the Gulf, will always be in the shadow of San Francisco. It will be my hometown in the next seven years when my family moves to Los Angeles.
Because I was a child when I lived in Auckland, my memory was very vague and incoherent.
But to this day, I still have a very vivid feeling that I grew up in a world that now seems idyllic.
The street where we live, Karmar Street, is located on the ridge north of Lake Merritt.
The house is large, but not magnificent.
The streets are quiet and dense. -lined.
It sounds a bit cliche, but people do know their neighbors and don't lock their doors.
Aby dowiedzieć się więcej o serii „Dom”, obejrzyj dzisiejszy program „Wiadomości ze świata” z Diane Sawyer i kliknij tutaj. Moim najlepszym przyjacielem jest chłopiec o imieniu Ossie Henderson, który mieszka po drugiej stronie ulicy od nas z matką i dwoma braćmi.
Jego ojciec zmarł w wieku trzech lat.
W latach 50. była to ulica ogólnodostępna, ale później zdałem sobie sprawę, że była niezwykła.
Poniżej naszego miejsca zamieszkania znajdują się Lakeside Avenue i Main Street. Dzielnica biznesowa w pobliżu składa się z małych sklepów i kilku restauracji.
Miejscem, w którym spotykają się brzeg jeziora i Grand Lake Theatre, jest wspaniały teatr Grand Lake Theatre, obok którego znajduje się budka z hamburgerami.
Mój brat Keith jest ode mnie o rok starszy. Widziałem nasz pierwszy film w Lake Grand.
W Auckland zawsze czuję się jak w domu.
W zeszłym tygodniu pojechałem do domu do redakcji World News, aby napisać relację ze zmian w moim życiu w Auckland, zwłaszcza w kontekście ostatniej recesji.
Miałem również okazję odwiedzić Wielkie Jeziora, gdzie menadżerowie pozwolili nam na wykonanie zdjęć przed spektaklem.
Przywieźliśmy ze sobą kopię DVD jednego z pierwszych filmów, jakie pamiętam: „Siódma podróż Sindbada”, nakręcony w 1958 roku, gdy miałem pięć lat.
Kiedy siedziałem w środku ogromnego, starego teatru z torbą popcornu, na ekranie pojawił się Sindbad.
Zdaje się, że cofnąłem się w przeszłość.
Oczywiście, że film jest śmieszny.
Aktorstwo jest dobre, ale kostiumy, fabuła i efekty specjalne są dobre. --
Szczególnie gigantyczny jednooki olbrzym wywiercony z jaskini（
Kiedy byłem dzieckiem, przerażały mnie. --były zabawne.
To, czego dowiedziałem się podczas mojej podróży do East Auckland, nie jest śmieszne.
Schludny, mały domek na bocznej uliczce maskował ponurą rzeczywistość.
Większość z nich to Afrykanie.
Sąsiedzi Ameryki cierpią z powodu długotrwałego bezrobocia. --
Według lokalnych urzędników 27 procent...
A jest ich tak wiele, że zyskały przydomek „korytarz zabójcy”.
Zatrzymaliśmy się w East Oakland Youth Development Center, organizacji świadczącej usługi społeczne, która zapewnia schronienie ludziom pogrążonym w anarchii.
Centrum zapewnia bezpłatną pomoc edukacyjną, szkolenia zawodowe, doradztwo i obiekty rekreacyjne dla wszystkich, którzy chcą pozostać.
Poznaliśmy Sinead Anderson, która rzuciła szkołę w wieku 16 lat, ale później zgłosiła się do ośrodka, aby uzyskać pomoc w ramach programu GED.
„To niesamowite” – powiedziała. „Wszystko [było]
Układ, pakiet matematyczny, przedmioty ścisłe. Zdałem [egzamin] za pierwszym razem.
Obecnie studiuje matematykę na Uniwersytecie Merritt.
„Będę uczyć” – powiedziała.
„Wracam do mojej społeczności, aby uczyć.
W zeszłym roku 20-letni Victor Oliver wyszedł z więzienia po odsiedzeniu dwóch miesięcy wyroku za kradzież sprzętu audio.
Pracował w Home Depot, ale nie chciał go ponownie zatrudnić i nie mógł znaleźć pracy.
Namówiony przez dziewczynę, udał się do ośrodka.
Zaczął korzystać z poradnictwa, które miało mu pomóc przywrócić porządek, ale to narodziny dziecka przekonały go, że musi zmienić swoje życie.
Regina Jackson, pełna energii dyrektor wykonawcza ośrodka, wykorzystała szansę Olivera i została konsultantką dla małych dzieci.
„Panna Regina nauczyła mnie, że dzieci mogą mnie szanować.
Nie muszą patrzeć z podziwem na gangi i innych ludzi – powiedział.
Dobrze sprawdził się jako konsultant. Kiedy Jackson dowiedziała się, że lokalny sklep z dżemem i lodami jest otwarty, przekonała kierownika, by zatrudnił Olivera.
„Panna Regina jest najpopularniejsza” – powiedział.
„Wszyscy są jej ulubieńcami.
„Jackson, 48 lat, spędził 25 lat w ośrodku. --
Dzieje się tak od 16 lat.
„Staramy się pomóc im stać się lepszymi ludźmi, mieć lepsze nastawienie, więcej edukacji i większy dostęp do prawdziwych możliwości, które istnieją w ich sercach.” --
Jeśli wierzą, że mogą.
Próbujemy rozwijać te pomysły, a potem wskazać im właściwy kierunek, aby mogły stać się rzeczywistością – powiedziała mi.
Stopa bezrobocia w Auckland wynosi ponad 17%, co stanowi prawie dwukrotność krajowej stopy bezrobocia.
Aby uświadomić Państwu, jak bardzo niedawna recesja dotknęła miasto liczące ponad 400 000 mieszkańców, warto wspomnieć, że przed załamaniem się gospodarki narodowej w sierpniu 2007 r. stopa bezrobocia wynosiła 7,7 procent.
Nie oznacza to jednak, że lokalna gospodarka była w dobrej kondycji przed recesją.
Gospodarka Auckland od pół wieku znajduje się w recesji, ale ostatnia recesja jest porażająca.
Na Camar Avenue, ulicy, przy której dorastałem, poznałem Michaela Elliota, mechanika samochodowego i jego ojca, Johna, emerytowanego profesora teologii na Uniwersytecie w San Francisco.
Eliot, kto jest pośrodku niego?
W latach 40. XX wieku był właścicielem garażu, ale przed recesją budynek został sprzedany i utracony.
Jego kolejny sklep zbankrutował i nigdy już nie mógł znaleźć pracy.
Teraz robi to w domu, obsługując każdego klienta, jakiego uda mu się znaleźć.
Dodał, że coraz więcej osób rezygnuje z rutynowej konserwacji, aby zaoszczędzić pieniądze.
„Ubiegły rok był najgorszym rokiem w historii” – powiedział, siedząc na schodach domu swoich rodziców.
Naprawdę nie mogę znaleźć pracy.
Sytuacja stała się tak zła, że ​​wrócił do domu rodziców.
„Jeśli nie będę mógł polegać na rodzicach, mogę zostać bezdomny” – powiedział.
Gdy zapytałem ojca o ostatni raport, ekonomiści rządowi powiedzieli, że recesja technicznie rzecz biorąc zakończyła się w zeszłym roku.
„Och, wcale w to nie wierzę” – powiedział John Elliot.
„Nie wiem, jak oni to mierzą, ale mam na myśli ludzi na ulicy?
Nie możemy tego zobaczyć.
Na tle tych problemów gospodarczych w Auckland zapaliło się jasne „zielone” światło. --
„Zielony” to jak zielona praca w branży budowlanej. O 8 rano
W środę około tuzina młodych mężczyzn i kobiet wykonywało karne ćwiczenia aerobowe.
To jest Oakland Green Employment Service.
Ludzie wykonujący pompki na podłodze to stażyści, którzy są zmuszani do wyrobienia odpowiedniej sylwetki, aby mogli dostosować się do rygorystycznych wymagań fizycznych obowiązujących w branży budowlanej.
Uczestnicy szkolenia uczyli się także stolarstwa, czytania planów, zaawansowanej matematyki oraz tego, jak instalować panele słoneczne na dachach.
Emily Courtney, koordynatorka szkoleń w zakresie zielonego zatrudnienia w Laney College, powiedziała: „To, co tu robimy, jest dobre zarówno dla gospodarki, jak i dla środowiska”.
Jedno z dwóch centrów szkoleniowych Green Task Force.
„To jest najdroższe. -
Skuteczne sposoby redukcji gazów cieplarnianych przy najwyższych kosztach
Skuteczny sposób na umożliwienie ludziom powrotu do pracy.
Program oferuje 16 tygodni bezpłatnego szkolenia, a rocznie absolwentów jest około 130.
Według Arta Shanksa, dyrektora wykonawczego Centrum Szkolenia Mandeli na Cyprze, większość z nich może znaleźć pracę nawet w czasach słabej koniunktury.
„Wśród wszystkich absolwentów zdobyliśmy około 75% głosów” – powiedział Shanks.
„To najlepsze, co możemy teraz zrobić.
Przed recesją walczyliśmy o miejsca pracy dla 90% przedstawicieli każdej klasy.
„Shanks przedstawił nam Mary Vanek, 39 lat-
Pięcioletnia matka ukończyła w zeszłym roku Mandela Project na Cyprze.
Przed rozpoczęciem programu nie miała prawie żadnej pracy na pół etatu.
Teraz pracuje dla Turner Architecture i pomaga w budowie nowego szpitala w Berlingham.
„Każdego dnia cieszę się na pracę.
Nie sądzę, żebym kiedykolwiek w życiu zrobił coś takiego – powiedział Vannek.
Udaliśmy się również do Dali, na południe od San Francisco, aby spotkać się z Angelą Davis, która na początku tego roku ukończyła Program Zielonego Zatrudnienia w Lenny Community College.
Robi sobie przerwę, żeby zainstalować energię. -
Nieefektywne okna-
Rozwój budownictwa mieszkaniowego.
Zanim w tym roku odbył szkolenie, Davis stracił pracę i zamieszkał w schronisku dla bezdomnych.
„Nie mogę kupić hamburgera za dolara” – powiedziała.
„Nie stać mnie nawet na znalezienie pracy.
Davis kochał swoją pracę i stał się entuzjastą ochrony środowiska, pracując w społecznej firmie zajmującej się świadczeniem usług energetycznych.
Organizacja non-profit, której celem jest poprawa warunków mieszkaniowych lokalnych mieszkańców.
Obecnie wynajmuje mieszkanie i odkąd w lipcu ukończyła szkolenie, stale pracuje.
Powiedziała, że ​​jej życie całkowicie się zmieniło.
„Ten program zapewnił mi stabilne zatrudnienie, możliwości rozwoju kariery i samodzielność” – powiedziała. „To niesamowite.