pięćdziesiąt lat później Apollo Rocks jest gotowy rozwiązać więcej zagadek, ponieważ NASA otwiera nowe próbki z łupów Neila Armstronga - system sygnalizacji świetlnej na energię słoneczną

HOUSTON —
The first person to set foot on the moon has a final mission before returning home.
Neil Armstrong needs to pick up the stone.
Carry as much as possible and as fun as possible.
The materials he collected will constitute the first samples taken by humans from another world.
Less than 10 minutes before the end of his moonwalk, Armstrong piled about 20 rocks into a special collection box with pliers.
He felt that he was not full enough, so he put another 13 pounds of the lunar soil into the container.
Today, in a locked, windowless lab at the Johnson Space Center in Houston, a tablespoon of soil is placed on a sealed plate.
It is one of the greatest scientific heritage of the Apollo program: nearly 850 pounds of moon rocks.
Over the past 50 years, the study of these rocks has changed our understanding of the Moon, revealing the environment in which the moon was born and the reasons for its mottled surface.
NASA has now decided to release three new samples for analysis.
No samples have been touched by scientists.
The upcoming vacuum experiment
Sealed core and long
Freeze the rock, only once at the moment the sample is opened.
That's why the materials have been put on hold since they were retrieved from the moon, said Ryan Ziegler, who is in charge of the Apollo rock collection.
NASA waits at the right time for the right scientists with the right technology.
With the arrival of the 50 th anniversary of Apollo 11 this year and the renewed interest in the moon before the proposed return mission, Ziegler said, it is time.
NASA's Lunar Sample Lab is a maze of sparkling metal cabinets and spotless linoleum floors built in the 1970 s to store rocks brought back from six lunar missions.
A complex HVAC system designed to keep air 1,000 times cleaner than the outside world, fills the facility with a faint artificial breeze.
Scientists can only enter with special white jumpsuit, hats and boots to limit pollution.
Ziegler says these are the most valuable rocks in the solar system.
See what they have revealed so far.
Before the Apollo 11 mission, scientists could not agree on where the moon came from.
It is inappropriate in the solar system-it is much larger than almost any other moon relative to its planets.
It was speculated that it was once an independent object "captured" by the Earth's gravity.
Others have suggested that when planets gather from the original dust plates, satellites form in orbit with the Earth. Many grade-
The school's textbooks tell us that, in fact, a mass of things on Earth are abandoned by the rotation of our planet;
The Pacific Ocean is considered the scar of this ancient loss.
Once scientists have seen the first Apollo rocks, all these theories must be abandoned.
The material of the moon is very old, only 4 years old. 5 billion years.
Although they contain many of the same chemicals as the rocks from the Earth, they are very poor in terms of "volatility"-molecules like water and carbon dioxide that easily evaporate when heated.
Some of the included features are produced only in the catastrophic showers of meteorites, the explosion of volcanoes, or the anger of particles from the sun.
At a meeting where Apollo 11 returned to Earth six months later to discuss the initial findings, no one was able to agree on the meaning of all this evidence.
Then, at the end of the meeting, geologists John Wood explained how the clues were combined.
He realized that the strange white spots in the soil samples that Armstrong rushed to collect belonged to an unusual rock type, known as the oblique edge rock, which formed when the mineral grew to crystallize from the molten rock.
Wood reasoned that at some point the moon must have been completely covered by the magma ocean, in which the original rock rocks float like icebergs.
The melting world will leave a strange blood.
The red light in the Earth's night sky.
To confirm Wood's theory, scientists need larger and better samples.
On 1971, Apollo 15 astronauts James Owen and David Scott found one and a half.
A pound of reversed animals on the edge of a crater in the northern hemisphere of the moon.
Scott cleaned up the dirt outside the Rock and realized what he was holding and started yelling. “Oh, boy!
"Guess what we just found out," shouted Owen, laughing happily.
"Guess what we just found out!
Myślę, że znaleźliśmy to, czego szukaliśmy. Co za piękność.
Próbkę tę nazwano „Genesis Rock” – w uznaniu jej roli w pomaganiu naukowcom w odkrywaniu historii pochodzenia Księżyca.
Stoi w osobnym szklanym pudełku, niedaleko talerza z ziemią Armstronga.
„Te precyzyjne próbki mówią nam, jak powstał księżyc” – powiedział Ziegler. „Około 4.
5 miliardów lat temu rozważano tę teorię
Gigantyczna planeta nazwana „Theia” na cześć matki greckiej bogini grudnia uderzyła w nowo powstałą Ziemię.
Uderzenie zniszczyło Theię i prototyp.
Wyślij miliony ton materiału w kosmos.
Narodziły się nasze satelity, a niektóre skały połączyły się na orbicie wokół Ziemi.
Najcięższe szczątki opadają do środka księżyca, a lekkie minerały wypływają na powierzchnię globalnego oceanu magmy, gdzie ulegają krystalizacji i tworzą cienką, ukośną skorupę.
Skały i pył zebrane przez Armstronga i Scotta są pozostałościami po tym długim historycznym zamieszaniu.
Wielu badaczy sceptycznie podchodzi do hipotezy dużego wpływu, jakoby została ona po raz pierwszy zaproponowana w średnim terminie w latach 70. XX wieku.
Jeden z twórców tej hipotezy, astrofizyk Vettel Cameron, wspominał, że jeden z jego kolegów nazwał jego wystąpienie „kosmicznym gadaniem”.
Pomysł wydaje się zbyt arbitralny, zbyt katastrofalny, zbyt dziwny.
Jednak pan Cameron zauważył, że dowody są dziwne i pasują tylko do tych o dużym wpływie.
Jest na tyle duża, że ​​może utworzyć globalny ocean magmy, z którego powstała pierwotna skała.
Wyjaśnia, dlaczego chemiczne odciski palców Księżyca i Ziemi są tak podobne – powstają one w wyniku działania tego samego wiru eksplodujących skał.
Wyjaśnia utratę substancji lotnych, które zostają wyrzucone w przestrzeń kosmiczną podczas zderzenia Ziemi i Thei.
Dane eksperymentalne przeprowadzone przez astronautów na powierzchni Księżyca również potwierdzają to założenie.
Kolega Armstronga, Buzz Aldrin, oraz jego następca umieścili instrument sejsmiczny podczas późniejszej misji Apollo, który wykazał stosunkowo niewielką ilość żelaza w środku księżyca.
Teoria głosi, że po zderzeniu cięższe pierwiastki, takie jak żelazo, przenikają do jądra Ziemi, a lżejsze są wyrzucane w kierunku księżyca.
Warto zauważyć, że Ziemia jest planetą o największej gęstości w Układzie Słonecznym.)
Inne skały pomagają nam „wyjść poza księżyc” i zrozumieć historię całego Układu Słonecznego – powiedział Ziegler.
Większość zapisów geologicznych Ziemi uległa zniszczeniu wskutek działania wody i wiatru lub została wchłonięta przez struktury płytowe, ale powierzchnia Księżyca nadal nosi ślady dawnych erupcji wulkanów i spadających meteorów.
Próbka księżycowa dostarcza dowodów na istnienie epoki zwanej późnym okresem intensywnych bombardowań, kiedy to planety wewnętrzne były atakowane przez serię asteroid, gdy najprawdopodobniej znajdowały się na Ziemi.
Obliczając kratery na Księżycu, naukowcy opracowali system pozwalający oszacować wiek struktur na innych planetach.
Dokładne badanie materiału księżycowego nie wyjaśnia w pełni jego historii.
Po pierwsze, naukowcy nie znaleźli molekularnych odcisków Thei, a Księżyc rzekomo powstał w wyniku zderzenia Thei z Ziemią.
Naukowcy nie mogą się również zgodzić co do tego, w jaki sposób będą gromadzić się ślady wody wewnątrz próbki, gdy globalny ocean magmy zagotuje całą wodę.
„Oczywiście, historia nie jest kompletna” – powiedział Ziegler.
NASA chce trzech nowych próbek
Stanowi ona połowę materiału księżycowego, jaki przechowuje agencja kosmiczna, co pomoże odpowiedzieć na te pytania.
Niektórzy badacze będą szukać śladów wody w skałach przechowywanych w lodówce przez prawie 50 lat.
Inni będą poszukiwać lotnych cząsteczek, w tym wody, uwięzionych w maleńkich szklanych kulkach, które powstały miliardy lat temu w księżycowej fontannie lawy.
Kilka zespołów będzie współpracować nad materiałami znajdującymi się wewnątrz oryginalnych rur próżniowych, które astronauci uszczelniają podczas pobytu na Księżycu.
Sposób ułożenia warstw skał może rzucić światło na kwestię osuwisk, które kształtują krajobraz Księżyca bez wiatru, pogody i życia.
Wychwycony gaz niesie ze sobą wskazówki dotyczące materiału zmieniającego promieniowanie, co z kolei pomoże naukowcom ustalić, w którym momencie skała zostanie wystawiona na działanie światła, zanim astronauci ją spakują i zabiorą.
Niektóre pomiary, takie jak analiza wychwyconego gazu, można wykonać wyłącznie w momencie otwarcia słoika.
Naukowcy spędzą kilka miesięcy przed wielkim wydarzeniem, ćwicząc eksperyment w probówce wypełnionej próbkami z Antarktydy.
„To ekscytujące odkryć coś nowego” – powiedziała Barbara Cohen, planetolog z Centrum Lotów Kosmicznych im. Goddarda NASA, która będzie kierować analizą gazów.
„Nie wiemy, co znajdziemy.
„Podczas corocznej konferencji Lunar and Planetary Science Conference, która odbyła się tej wiosny w Houston — 50 wydarzeń od czasu pierwszej dyskusji na temat próbki Apollo 11 wiele lat temu — ogłoszono, że nadchodzący eksperyment spotkał się z ciepłym przyjęciem i aplauzem.
Od czasu ostatniego lądowania misji Apollo w 1972 r. Stany Zjednoczone nie pozyskały z Księżyca żadnych nowych materiałów, a od czasu wysłania przez radziecką sondę Łuna 24 cztery lata później na Ziemię nie przywieziono żadnych skał księżycowych.
Chiny planują przeprowadzenie w tym roku próbnej misji powrotnej, a prezydent Donald Trump polecił NASA wysłać astronautów na Księżyc do 2024 roku.
Ale prawo z 2011 roku zabrania Stanom Zjednoczonym. S.
Federalni naukowcy współpracujący z Chińską Agencją Kosmiczną i brak funduszy NASA wzbudzili wątpliwości co do proponowanego przez Trumpa planu lądowania na Księżycu.
Aby w pełni odpowiedzieć na nurtujące pytania, „Musimy lepiej pokazać rodzaje skał księżycowych w ujęciu globalnym” – powiedział Cohen.
W tym celu „musimy wrócić.
Jednocześnie jednak stwierdziła, że ​​decyzja o udostępnieniu próbki Apollo była swego rodzaju „mini-misją”;
Kolejna szansa na odkrycie nowego miejsca;
Jest jeszcze jeden rozdział w historii księżyca.