Yeni bir cihaz kullanılarak insan gözündeki ultraviyole radyasyon (UVR) alanının canlı ortamda ölçülmesi ve UVR engelleyici hidrojelli kontakt lenslerin potansiyel faydaları - güneş enerjili sokak lambası tasarımı

ARKA PLAN/AMAÇ: Bazı dejeneratif oftalmopatiler esas olarak burun kenarında meydana gelir ve güneşin ultraviyole radyasyonuna (UVR) bağlı hasarla ilişkilidir.
Canlıda göz içi akışının göreceli katkısı (a)
Burun derisinden burun ucuna kadar olan ultraviyole radyasyon ve (b)
UVR'nin temporal korneadan nazal kenara kadar olan odak noktası incelendi.
Yöntemler: İnsan gözlerinin ultraviyole radyasyon alanını ölçmek için yeni bir tür fotodiyot sensör dizisi kullanıldı.
Ek olarak, yeni bir spektrometre cihazı-
UP, kornea kırılmasının radyasyon spektrumunu ölçmek için kullanılır.
Ultraviyole ışınlarından koruyucu hidrojelli kontakt lenslerin, gelen ultraviyole ışınlarını filtreleme üzerindeki etkisi canlı organizmada değerlendirilmiştir.
Sonuçlar: Kalitatif ve kantitatif veriler, Staphylococcus nasalis sayısının arttığını gösterdi.
Fotodiyot ölçümleri, şakak tarafından burun tarafına doğru ultraviyole radyasyonda net bir artış olduğunu gösterdi.
İletim eğrileri, ultraviyole radyasyonun büyük kısmının göz dokusu tarafından emildiğini veya göz dokusundan geçtiğini göstermektedir.
Ultraviyole ışınlarına karşı koruyucu yumuşak kontakt lensler bu radyasyonu filtreleyebilir.
Sonuç olarak, canlı organizmada yapılan çalışmalarda, burun derisi refleksi nedeniyle gözün burun tarafındaki ultraviyole radyasyon akışının arttığı bulunmuştur.
Korneadan geçen herhangi bir ultraviyole reseptörü ya konjonktiva tarafından emilir ya da konjonktiva yoluyla sklera'ya iletilir.
Ultraviyole ışınlarına karşı korumalı hidrojel kontakt lensler, bu ultraviyole kaynaklarını ortadan kaldırabilir.
Malzemeler ve Yöntemler: Yansıma teorisi canlı organizmada test edildi ve açıkta kalan göz yüzeyinde veya yakınında gelen ışık alanını örneklemek için bir dizi ultraviyole radyasyon sensörü oluşturuldu.
Kırılma teorisine göre, optik fiber spektrofotometreye dayalı bir sensör, korneadan geçen herhangi bir ışığı tespit etmek ve spektrumunu belirlemek için burun konjonktivasının kenarına yerleştirilir.
Bu iki eşsiz deneysel cihaz-
Şimdi UPS'i tanıtıyoruz.
Yansıtıcı sensör dizisinin ana bileşenleri beş adet Texas Instrument TSL250 fotodiyottur.
Bu fotodedektörlerin spektral tepki eğrileri, spektrumun UVR bölgesinde 300 nm'ye kadar uzanarak tüm UVA bölgelerini ve UVB bölgelerinin bir kısmını kapsar.
Görüş alanı ile normal doğrultu arasındaki açı yaklaşık 60 derecedir, bu nedenle geniş bir geliş açısı aralığına sahip fotonlar tespit edilebilir.
Yüksek hassasiyetli ve entegre yükselticiler, yüksek sinyal çıkışı sağlayarak düşük seviyedeki ultraviyole radyasyonun tespit edilmesine olanak tanır.
Her bir sensör düzeneği 5 milimetre karedir, bu nedenle beş tanesi yan yana yerleştirilerek yaklaşık 25 milimetrelik bir alanı kaplar; bu alan, açıkta kalan göz dokusunun ortalama yatay çapını kapsar.
Bu beş sensör, genellikle göz kapağı ameliyatı sırasında gözü korumak için göze yerleştirilen plastik bir kılıfa monte edilmiştir. Şekil 1'de gösterildiği gibi, 1 ve 2 numaralı sensörler göz bebeğinin şakak tarafında, 3 numaralı sensör doğrudan göz bebeğinin üzerinde, 4 ve 5 numaralı sensörler ise burun tarafında yer almaktadır.
Yeni sekmede diyagramı indirin, PowerPoint sunumunu açın ve indirin. Şekil 1: Sol gözün üstüne monte edilmiş UVR fotodiyot sensör dizisi, sensör 1 şakak tarafında, sensör 5 burun tarafında.
Sensörün analog voltaj çıkışı LabVIEW programı tarafından sayısallaştırılır ve bir dizüstü bilgisayara kaydedilir. Beş sensörün tamamı milisaniyeler içinde okunur, bu da nesnenin hareketinden kaynaklanan sensör sinyalindeki değişimi büyük ölçüde azaltır.
Tekdüze bir ışık alanında (denek bulunmadığı durumda) her bir sensörün sinyalleri kaydedilerek ve bu değerler denek bulunduğunda elde edilen sinyallere bölünerek, sensörün göreceli okumaları hesaplanır.
Stabil bir test ortamı sağlamak için, ışık kutusu stabil, dağınık, görünür ultraviyole ışıkla aydınlatılır.
Yakın kızılötesi tungsten ışık kaynağı üretildi.
Kutunun iç duvarı beyaz olduğu için, test nesnesi nispeten homojen bir dağınık ışık alanında bulunur; bu alan, dağınık güneş ışığı alanına benzer.
Işık kaynağının önüne, ışığın yalnızca ilgilenilen spektral bölgeyle sınırlandırılması için bir alçak geçiren filtre kullanılır.
Kırılma Sensörleri Grubunun Ana Bileşenleri -
Şekil 2'de gösterildiği gibi yukarı bakın.
Geliştirilmiş yarık lamba kullanılarak korneaya iki fibrom yerleştirildi.
Giriş optik fiber görüntüleri, ultraviyole ışınlarından (görünür) ışık yayar.
Yakın kızılötesi tungsten ışık kaynağı, koronal düzlemin yaklaşık 30 derece gerisinde bir açıyla korneaya yönlendirildi.
Çıkış lifleri, gözlerin göreceli konumuna göre korneadan yayılan veya skleradan yansıyan ışığı algılar.
Algılanan ışık, deniz optik sistemi S2000 optik fiber spektrometresine iletilir; burada dedektör dizisi üzerinde saçılır ve sinyal bir dizüstü bilgisayar tarafından okunup sayısallaştırılır.
İletim spektrumu, ışık kaynağının spektrumu referans alınarak hesaplanır. Denek bulunmadığında spektrum kaydedilir.
Her bir spektrum yaklaşık 20 milisaniyede kaydedilebilir, bu da test nesnesinin hareketinden kaynaklanan gereksiz sinyal değişikliklerini büyük ölçüde azaltır.
PowerPoint sunumunu indirmek için yeni sekmede açın: Şekil 2 Kırılma İndeksi Sensör Grubu Diyagramı.
Fibromdan gelen ışık, korneayı geçici olarak aydınlatır ve algılama lifine yansır.
Ultraviyole ışınlarının gözlerden geçmesini engellemek için iki farklı tipte ultraviyole engelleyici kontakt lens kullanıldı. Acuvue 2 (
Etafican, %58 su içeriği, Vistaken)
Doğru ultraviyole radyasyonu
Vasurfilcon, %74 su içeriği, Wesley Jessen).
Yakın düzlem merceğinin gücü, merceğin kırılma etkisini azaltacak şekilde seçilir.
Sonuç olarak, cihazın tekrarlanabilirliğini test etmek için beyaz polistiren insan kafa modeli üzerinde yansıtıcı sensör dizisi kullanıldı.
Optik kutudaki sensör okumalarını, başsız ve başsız modlarda okuyun ve yoğunluktaki göreceli değişiklikleri hesaplayın.
Şekil 3A, simüle edilmiş kafa üzerindeki beş sensörün gücünün, birkaç ayrı deneyde ortalama alınarak elde edilen göreceli değişimini göstermektedir.
Baş mevcut olduğunda, tüm sensörler ortam ışığı sinyalinden daha yüksek bir artış gösterir.
Diğer dört sensörle karşılaştırıldığında, manken kafa kullanılan beşinci sensördeki (burun tarafında bulunan) sinyal önemli ölçüde artmıştır; bu da burun tarafındaki yüz yapısından saçılan ve yansıyan ışığın arttığını göstermektedir.
Benzer ölçümler 12 denek üzerinde yapıldı. 12 denekten 10'unun burun sensörleri, yan sensörlerden daha güçlüydü.
Her denek beş kez ölçüldü ve hata çubuğu, her sensörün beş örneğinin ortalama değerinin standart sapmasına göre hesaplandı. (p