wystarczy już tej przejażdżki - dzień 91: jazda przez skałę - sygnalizacja świetlna z panelami słonecznymi

Typowy żart na temat prognozy pogody brzmi: „Czy w innej pracy można popełniać błędy w 50% przypadków i nie stracić pracy?”.
Tym razem miał rację. Całą noc padał ulewny deszcz, a towarzyszył mu wir ciemnego nieba i silny wiatr.
Zwinęliśmy obóz, zacisnęliśmy zęby i z niecierpliwością oczekiwaliśmy na przejechanie 900 kilometrów przy nowym wietrze.
Choć morale jest wysokie, zespół jest szczęśliwy i silny. Jesteśmy wyposażeni we wszystkie nowoczesne urządzenia rozrywkowe, w tym radio CBC, iPada, telefon komórkowy, książki, muzykę, przekąski i tak dalej.
Siedzę za kierownicą. Jest pełno dwojga.
Trzymajcie się mocno za ręce, bo wiatr chce pociągnąć za sobą 12 prętów.
Pięć stóp wysokości i 34 stopy wysokości.
Długi powóz gwałtownie pędzi bokiem na przeciwległy pas ruchu, zwłaszcza gdy wiatr robi dziurę w drzewie.
Jak często mawiał mój dobry przyjaciel Steve Alcip: „Nie wysyłaj chłopców”.
Deszcz uszkodził naszą ogromną przednią szybę. Chociaż zapłaciliśmy dwa razy za naprawę silnika wycieraczek, wycieraczka zepsuła się w godzinę.
Nie trzeba dodawać, że to będzie „przejazd kolejowy”. Mój współ-
Pilotem tego odcinka jest Q. -
Był zajęty przeszukiwaniem rowu przez teleskop, obserwując łosia.
Liczba łosi sprowadzonych tutaj w 1912 r., które nie miały naturalnych wrogów, wzrosła do tego stopnia, że ​​stanowią realne zagrożenie dla kierowców.
Na gęsto zaludnionych terenach łosie są ogrodzone na wypadek, gdyby wyszły na drogę.
Istnieją nawet panele słoneczne aktywowane przez dzikie zwierzęta, które włączają pomarańczowe światła ostrzegawcze na poboczu drogi, ostrzegając kierowców. Po 7 godzinach...
Jadąc, dotarliśmy do Cornerbrook, zatankowaliśmy, zjedliśmy hamburgera, zmieniliśmy kierowcę. Deszcz przestał padać, ale wciąż walczyliśmy z wyjącym wiatrem.
Quine poradził sobie z tym świetnie.
Na tyle młody, że mógłby być chłopcem, ale nie chłopcem)
Do stolicy dotarliśmy około godziny 20:00
Nasza szefowa kampanii, Carol, powitała nas na parkingu, ponieważ była tu na wakacjach ze swoją matką i kibicowała nam.
Byliśmy zmęczeni całodniową podróżą, zameldowaniem się w hotelu, kolacją, czystą białą pościelą i wygodnymi kocami w głowach.
Cieszę się, że jestem w St. Louis.
John i my jutro rozpoczynamy ostatni rozdział naszej podróży po Kanadzie. PS.
Tak, widzieliśmy dwa młode łosie. Chciały wybiec na drogę, ale zawróciły z powodu korku.