Fontanny deszczu plazmowego mogą wyjaśnić jedną z największych tajemnic słońca – wszystko w jednej solarnej lampie ulicznej LED

Dzisiejsza prognoza pogody zakłada maksymalną temperaturę 10 000 stopni Fahrenheita.
(5500 stopni Celsjusza)
Ciągły wiatr naddźwiękowy, tajemnicza erupcja lawy-lampa-
I oczywiście lekki deszczyk.
Więc wiesz, weź parasol.
Choć może to brzmieć dziwnie, deszcz jest zjawiskiem powszechnym w słońcu.
W przeciwieństwie do deszczu na Ziemi, gdzie ciekła woda paruje, skrapla się w chmury, a następnie, gdy jest wystarczająco ciężka, spada w postaci kropelek, deszcz słoneczny jest wynikiem szybkiego nagrzewania i stygnięcia plazmy.
Naładowany elektrycznie gaz, z którego składa się słońce.
Naukowcy spodziewają się, że gorące pierścienie plazmowe będą unosić się i opadać wzdłuż gigantycznego pierścieniowego pola magnetycznego Słońca, co spowoduje nagrzanie plazmy na powierzchni Słońca od tysięcy stopni Fahrenheita do prawie dwóch milionów stopni Fahrenheita (1,1 miliona C).
Teraz jednak naukowcy NASA uważają, że odkryli na Słońcu zupełnie nową strukturę, która mogła powstawać przez wiele dni.
Nawet jeśli nie będzie intensywnego ciepła wywołanego rozbłyskami słonecznymi, to i tak wystąpią długie burze deszczowe.
Rainbow Album: Różne kolory słońca]
W nowym badaniu opublikowanym 5 kwietnia w czasopiśmie Astrophysical Journal Letters zespół NASA opisał tę strukturę jako zjawisko zerowych opadów deszczu.
Topologia punktowa (RNPT) —
Superjasne, stosunkowo małe pierścienie magnetyczne o zasięgu do 30 000 mil（
50000 km)
Nad powierzchnią słońca.
Pięć miesięcy obserwacji Słońca w Obserwatorium Dynamiki Słonecznej NASA (SDO)
Zespół wykrył trzy wyraźnie widoczne struktury RNPT, z których każda była spalana przez kilka dni przez deszcz plazmy.
„Struktury te są łatwe do zidentyfikowania, a częstotliwość opadów we wszystkich okresach obserwacji zdecydowanie potwierdza wniosek, że jest to powszechne zjawisko” – piszą autorzy badania.
Aby znaleźć ślady topniejącego deszczu, badaczka NASA Emily Mason była zaskoczona odkryciem tych mżawkowych struktur. Przeszukiwała nagrania SDO w poszukiwaniu śladów deszczu w gigantycznej strukturze zwanej Helmet Ribbon. -Wysokość 1 miliona mil (1,6 miliona km)
Pierścień magnetyczny nazwany na cześć spiczastego nakrycia głowy rycerza.
Podczas zaćmienia wstęgi te wyraźnie wyskakują z korony, czyli najbardziej zewnętrznej warstwy atmosfery, która wydaje się dobrym miejscem do obserwacji deszczu słonecznego – napisali badacze.
Jednakże Mason nie znalazł żadnego śladu spadku plazmy na żadnym nagraniu z holownika SDO.
Zobaczyła wiele jasnych, niskich, tajemniczych struktur, które ona i jej zespół później zidentyfikowali jako RNTPS.
Jak piszą badacze, najciekawszym aspektem wyników może być stosunkowo niska wysokość konstrukcyjna.
Maksymalnie 30 000 mil (50 000 km)
Na powierzchni Słońca RNTPS stanowi zaledwie 2% wysokości wstęgi hełmu zaobserwowanej przez Mason i jej zespół.
Oznacza to, że niezależnie od procesu powodującego nagrzewanie się plazmy i jej unoszenie się wzdłuż linii magnetycznej, zachodzi on w znacznie węższym obszarze atmosfery słonecznej, niż wcześniej sądzono.
Oznacza to, że proces napędzania tych wszechobecnych fontann może pomóc wyjaśnić jedną z tajemnic wieczności Słońca.
Dlaczego atmosfera Słońca jest prawie 300 razy cieplejsza od temperatury jego powierzchni?
„Wciąż nie wiemy, co podgrzewa koronę, ale wiemy, że musi to mieć miejsce w tej warstwie” – powiedział Mason w oświadczeniu.
Artykuł został pierwotnie opublikowany w czasopiśmie Journal Living Science.